اهمیت و نقش اساسی حمل و نقل دریایی در تجارت بین الملل

امروزه اهمیت و نقش اساسی حمل و نقل دریایی در تجارت بین المللی و برنامه های توسعه اقتصادی بویژه افزایش صادرات از طریق مرزهای دریایی بر کسی پوشیده نیست. در این رابطه لزوم توجه به تحولات و پیشرفتهای حاصله در زمینه حمل و نقل و تجارت دریایی در سطح بین المللی و وضع قوانین و مقررات متحد الشکل جهت تسهیل حمل و نقل دریایی امری لازم و ضروری بشمار می رود.

در این راستا سازمان بین المللی دریانوردی (آیمو) در سال ۱۹۶۵ کنوانسیون تسهیل ترافیک بین المللی دریایی (FAL) را به تصویب رسانید. این کنوانسیون در سال ۱۹۷۶ لازم الاجرا گردید و تا تاریخ ۳۱/۶/۷۳ تعداد ۷۱ کشور به آن ملحق شده اند.

هدف کنوانسیون مذکور تسهیل بخشیدن به حمل و نقل دریایی، از طریق ساده کردن و به حداقل رسانیدن تشریفات و یکنواخت نمودن الزامات اسنادی و مقررات مربوط به ورود و خروج کشتیهایی که به سفرهای بین المللی اشتغال دارند، می باشد و در اصل این کنوانسیون برای پاسخگویی به رشد بین المللی کشتیرانی تجاری که باعث افزایش اسناد اداری مورد نیاز بود شکل گرفته است. بر طبق این کنوانسیون و ضمیمه آن تمامی کشورهای عضو متعهد می شوند تا کلیه مقررات کنوانسیون را برای تسهیل و تسریع تردد بین المللی دریایی و جلوگیری از تاخیرات بی مورد کشتیها و اموال و اشخاص روی کشتی اجرا نمایند.

از آنجایی که جهت سیستم اداری کشور به سمت کاهش مقررات دست و پاگیر و کاستن ازبوروکراسی زائد بوده و الحاق به کنوانسیون مذکور نقش مهمی در کاستن از توقف بی مورد کشتیها در بنادر کشور داشته و همچنین تسهیلات لازم جهت ورود و خروج شناورها را فراهم می نماید، الحاق به کنوانسیون مذکور دردستور کار سازمان بنادر و کشتیرانی بعنوان متولی امر دریانوردی کشور قرار گرفت و پس از تشکیل جلسات متعدد و انجام بحثهای کارشناسی، متن کنوانسیون ترجمه و لایحه اجازه الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران تقدیم مجلس شورای اسلامی گردید و نهایتاً با تصویب مجلس در تاریخ ۳۱/۱/۷۳ و تائید شورای نگهبان در تاریخ ۲۸/۲/۷۳ کشور ما به کنوانسیون مذکور ملحق گردید.

/ 1 نظر / 177 بازدید